Pomimo, że profesjonalnie prowadzony trening sportowy pod kątem zawodów w tym sezonie wchłonął bez reszty znaczną część  najmocniejszych narciarzy KW, a pandemia wciąż rzucając kłody pod nogi nie zachęcała do opuszczania kraju, potrzeba podboju nowych gór nie dawała spokoju, stąd dość łatwo było zebrać 11-osobową ekipę na pierwszy z cyklu wyjazdów eksploracyjnych 2022. Nazwaliśmy się brawurowo: “Grupą Eksploracyjną Bałkany” i choć potrzeba “dzikości” i “innowacyjności” była ogromna, na pierwszy cel wybrano z powodów dość przyziemnych Rumunię, która oprócz rozsądnych kosztów i braku konieczności wcześniejszych rezerwacji lotniczych przede wszystkim pozwalała na nieopuszczanie Unii, co w czasach Covidu eliminowało znacząco ryzyka ugrzęźnięcia na kwarantannach.

Zapał do podboju Bałkanów perfidnie podsycał swoją prezentacją a potem podsyłanymi foto-relacjami ich miłośnik i znawca: Tomek Pawłowski, aczkolwiek na naszą wyprawę osobiście się nie wybrał, za to przekazał precyzyjnie wskazówki które pozwoliły skutecznie “zaorać” 2 niesłychanie interesujące grupy górskie.

Aby krótko opisać charakter gór, zaryzykuję porównanie do polskich miejscówek: leśne stoki do wysokości ok 1800npm jak na Pilsku tylko większe i bardziej puszyste, a 1800-2500 jak Tatry Wysokie, ale granie bardziej przewiane, choć później udało się znaleźć żleby w odpowiednich wystawach z dobrym śniegiem. Podkreślę, że tuż przed wyjazdem do Rumunii czyli w analogicznym okresie śniegu na Pilsku było zdecydowanie mniej, może to zasługa klimatu, może nieco większej nieco wysokości a może tego ze granica lasu przebiegała nieco wyżej. Zjazdy po lesie przypadły nam szczególnie do gustu, choć momentami niebanalne a wręcz niebezpieczne, myśl o tym jak skończył Azja Tuchajbejowicz często nam towarzyszyła…

Rumunia – zgodnie z zapewnieniami Tomka – przyjęła nas życzliwie i gościnnie, zapewniając równocześnie komfort cywilizacji na miarę XXI w.: w sklepach na półkach podobne marki jak u nas, noclegi dolo się znaleźć przez booking.com, a równocześnie gospodarze nie krzywili się na dodatkowe osoby na karimatach. Lokalną atrakcją były też psy, które wbrew naszym wysiłkom nie chciały pozostać w domu, towarzysząc nam aż do zalodzonej grani 2500npm, podnosząc adrenalinę na zjazdach np. plącząc się pod nogami.

Bazę noclegową dla gór Parâng stanowi miasteczko Petrosani, gdzie był spory wybór noclegów, choć niewątpliwie łatwiej było znaleźć cos w tygodniu niż na weekend, zwłaszcza dla większej grupy. Ostatecznie na 3 noce udało się zarezerwować 2 pokoje w dużym schronisku / pensjonacie: Cabana Groapa Seaca na wysokości 1200, co pozwoliło wykonać wszystkie 3 wycieczki bez podjeżdżania samochodem. Solidna pokrywa śnieżna zaczynała się poniżej schroniska, można było się przemieszczać wyłącznie na nartach.

Najciekawszą wycieczką był najwyższy szczyt Munţii Parâng o nazwie: Parângul Mare (2519). Wycieczka dnem doliny przyjemna i łatwa, jedynie ostatnie 300m podejścia bardzo trudne, nie ze względu na stromość ale twardość, harszle i raki mocno się przydały.

Po drodze minęliśmy urokliwy Refugiul Agatat (1690) z miejscem do spania dla 8-10 osób, dostępny, bezobsługowy i bez jedzenia, za to w świetnym miejscu wypadowym. Warto skorzystać na przyszłość…

Kolejne 3 dni eksplorowaliśmy Retezat.Zainstalowaliśmy się na 2 noce w miejscowości: Mălăeşti w bardzo komfortowym pensjonacie: Pensiunea Narcisa (polecamy!). Po twardej lekcji z Parângul Mare a także ze względu na lekko przedłuzony przejazd do innej grupy górskiej zrezygnowaliśmy ze zdobywania najwyższego szczytu: Peleaga (2509) i malowniczej i z daleka widocznej góry Retezat (2482). Chcieliśmy za to wyjśc na grań ciągnąca się od Peleagi i w razie sprzyjających warunków zdobyć sąsiedni szczyt Custura Bucurei (2369).

Tylko nieliczni pozostali wierni planowi, zdobywając grań, albowiem większość grupy dostała freeridowego szału widząc pięknie wysnieżone, puszyste zjazdy z grani Culmea Stanisoara. Spontaniczny pomysł okazał się strzałem w dziesiątkę, wariantów zjazdów o wycenie Tatrzańskiej 2-3  było wiele, każdy mógł założyć swoją linię, niektórzy załozyli ich po dwie, w porywach nawet do trzech. 

Podchodzac doliną minęliśmy duże schronisko Cabana Gențiana, spotkaliśmy tam wielu “localsów”, bardzo przyjemna atmosfera, ale obsługa zastrzegała że nie wolno im prowadzić kuchni dla turystów, tam też trzeba by wyjść z własnym jedzeniem, aczkolwiek ze schroniska na tej wysokości dałoby się wykonać wiele szczytowych zjazdów.

Kolejny dzień próbowaliśmy eksplorować okolice sztucznego jeziora Gura Apelor  – tu niestety źle oceniliśmy odległości i warunki śniegowe, nieco niższe położenie, południowe wystawy a do tego  ograniczone możliwości dojazdu z powodu zimowego zamknięcia leśnej drogi do końca marca spowodowały że dojście do dobrze zaśnieżonych stoków było za długie jak na 5-ty, lekko kryzysowy dzień kondycyjny. Eksplorowaliśmy solidnie leśną drogę, większość wycofała się po 8km płaskiego, głównie ze względu na popołudniowa godzinę, ale najwytrwalsi dotarli do stoku i wykonali uczciwy zjazd z wysokości 1900m. Wiele ciekawych zjazdów w tym rejonie byłoby możliwych gdyby się zanocowało w dolinie – mijaliśmy cabany, ale wyglądały na zamknięte.

Wyjazd odbywał się w entuzjastycznej i radosnej atmosferze, nie tylko dzięki otwartości rumuńskich gospodarzy, ale przede wszystkim dzięki uczestnikom. Drastyczne wieści z broniącej się Ukrainy dotarły z dużym opóźnieniem i nieco zaburzyły wyjazdową sielankę, ale nawet mając  świadomość tego co się dzieje u sąsiadów pozwoliliśmy sobie ostatni dzień nacieszyć się puchem, aby po powrocie podładowani pozytywną energią zająć się pomocą humanitarną. Nie każdy tak jak Tomi pojechał sam z transportem albo mógł przyjąć rodziny do siebie do domu, ale każdy dorzucił od siebie co mógł.

W dzień wyjazdu do Polski część grupy zdecydowała się na półdniową wycieczkę do doliny Stevia, zaczynającej się w miejscowości Rausor i podchodzącej pod szczyt Retezat. Wykonaliśmy wprawdzie tego dnia tylko jeden zjazd z pomniejszego szczytu w grzbiecie prowadzącym na górę Prelucele, ale widoczność tego dnia pozwoliła stwierdzić, że dolina ta oferuje wiele możliwości zjazdów o różnych wystawach. W Rausor – na wysokości ponad 1100 m n.p.m. – znajdują się wyciąg narciarski, parking, kilka restauracji i miejsc noclegowych. Miejscowość ta może stanowić dobrą bazę wypadową na kilka wycieczek w okolicy.

Podsumowując: pewne rozczarowanie może budzić, że to co szumnie nazwaliśmy w Klubie EKSPLORACJĄ było wyjazdem do wygodnych pensjonatów z booking.com, z mapy.cz i GPS’em w dłoni. Owszem, celem były szybkie wycieczki i zjazdy na lekko w dobrym śniegu, jedynym czynnikiem podnoszącym trudność w planowaniu był brak zasięgu komórkowego w Parâng, pojawiał się on na grani, gdzie jednak z powodu wiatru i mrozu trudno było korzystać z telefonu. Za to dobry śnieg oraz walor nowości, ciekawość lokalnych kultur, nieco innych od znanych nam z Alp spełniły nasze oczekiwania.

Nasuwa się tylko jedno pytanie: KIEDY I w JAKIM KIERUNKU następny wyjazd??!!

Artykuł Parâng i Retezat, Rumunia pochodzi z serwisu SNW.

Znowu nam się udało, można by rzec. Powtórzyliśmy wyczyn z początku stycznia i, mimo szalejącej pandemii, udało nam się po raz kolejny zażyć „puchowych kąpieli” w Szwajcarii. Choć przyznam, że tym razem było ciut bardziej nerwowo (dość dynamicznie zmieniała się sytuacja pandemiczna na niemieckich granicach). Niemniej bardzo przydały się doświadczenia i wnioski z poprzedniej wyprawy.

Nagły przyrost zakażeń spowodował, że nawet Szwajcarzy wystraszyli się Polaków. Na szczęście wyczuliśmy dobry moment, zanim zdążyli zamknąć granice i wprowadzić obostrzenia wjazdowe.

Tym razem ekipa składała się z 6 osób, 4 z Sekcji i 2, z tak zwanego bliskiego otoczenia. Udało nam się wynająć większy kamper, jakoś ogarnęliśmy organizacyjny chaos, mimo angażu połowy grupy w organizację Strzeleckiego Jak zwykle my byliśmy już w drodze, kiedy w Chrzanowie, Ania kończyła właśnie zakupy z wyjazdowej listy. Dzięki temu zaoszczędziliśmy cenny czas i ruszyliśmy wcześniej w podróż ku krainie śnieżnej szczęśliwości Niestety wszystko co udało nam się nadrobić, straciliśmy w kilkugodzinnym korku na niemieckiej autostradzie. Wobec tego na pierwszą turę wyszukaliśmy łatwo dostępną trasę z Alt St. Johan. Zresztą opóźnienie nie było jedynym wyzwaniem. Kilkudniowe, intensywne opady spowodowały ogłoszenie w większej części kraju lawinowej 4. A zatem planując, trzeba się było pogimnastykować także w tej kwestii.

Alt St. Johan to nieduża miejscowość w kantonie St. Gallen, w północno-wschodniej części Szwajcarii. Znajduje się tutaj ośrodek narciarski Toggenburg-Chäserrugg, w masywie Churfirsten.

Pogoda nie obiecywała za wiele. Padał gęsty, mokry śnieg, a szczyty spowite były mgłą. Początkowy plan zakładał wyjechanie kolejką do pośredniej stacji i stamtąd tura na przełęcz pomiędzy Schibenstoll i Hinterrugg. Ostatecznie ruszyliśmy częściowo drogą wzdłuż stoku i pod kolejką Sellamat. Początkowo droga pięła się dość ostrymi zakosami w lesie, potem łączyła ze stokami narciarskimi.

Niedługo przed dotarciem pod stację pośrednią przestał padać śnieg, a widoczność znacznie się poprawiła. Ze stacji widać było stację końcową na szczycie Chäserrugg oraz niektóre z tras zjazdowych i okoliczne szczyty. Zachęceni pozytywną zmianą ruszyliśmy dalej w stronę przełęczy, jeszcze moment wzdłuż tras, a potem częściowo w lesie, aż do pięknie wyświeżonej wyżyny, prowadzącej na przełęcz, u podnóża pionowych ścian Schibenstoll i Hinterrugg.

Pogoda poprawiła się na tyle, że między chmurami pojawiało się stopniowo coraz więcej niebieskiego nieba. Niestety czas nas gonił. Zdecydowaliśmy, żeby przepiąć się do zjazdu na szczycie płaskowyżu, na chwilę przed przełęczą.

Pierwsza część zjazdu, po pofalowanym płaskowyżu, w miękkim puchu po kolana, dostarczyła mnóstwo frajdy. Zjeżdżaliśmy linią podejścia, następnie więc szlak prowadził niezbyt gęstym lasem, aż do śnieżnych pól w okolicach pośredniej stacji kolejki. Dalsza część zjazdu odbyła się już po trasie narciarskiej lub obok niej, ale i tak w całkiem wysokim i miękkim, nieratrakowanym śniegu. Tutaj złapaliśmy jeszcze ostatnie promyki zachodzącego słońca i w doskonałych nastrojach dojechaliśmy prawie pod sam kamper. Udało się urobić kilometry i ok. 1000 m w pionie, więc mogliśmy spać spokojnie Szybka przebiórka, krótkie poszukiwania dogodnego miejsca na nocleg, zasłużona obiadokolacja i chwila na gry planszowe, a potem długo wyczekiwany sen.

Doskonałe warunki śniegowe, dobre prognozy oraz ciekawe szlaki, pozwalające urobić coś mimo sporego zagrożenia, przekonały nas, aby pozostać kolejny dzień w okolicy Alt St. Johan. Celem na dzień drugi był Selun (2205 m). Na szczyt prowadzi szlak, który ma swój początek w miasteczku. Następnie prowadzi przez polany i zakosami, przez mocno nastromiony las, prawie cały czas jednostajnie w górę.

Poranek wita nas chwilowym opadem śniegu, który towarzyszy nam do granicy lasu. Potem pogoda znacząco się poprawia i wychodzi słońce. Z lasu wychodzimy na rozległy płaskowyż. Gdzie nie gdzie wystają spod śniegu zasypane niemal po dach domki. Naszym oczom ukazuje się też piękna panorama, z naszym celem w samym jej centrum.

Szlak na szczyt prowadzi dość jednostajnie nachylonym stokiem, który okalają z trzech stron skalne urwiska.

W mniej więcej połowie drogi na szczyt nadchodzi gęsta chmura, z której sypie gęsty, drobny i mokry śnieżek, który skutecznie zasypuje chwilę temu przedeptany przez poprzednią grupkę ślad oraz ogranicza dość mocno widoczność. Wzmacniamy czujność, trzymamy odstępy, ale tak, żeby się widzieć i postanawiamy dojść na szczyt. Słychać na nim głosy lokalsów, którzy szli przed nami. Najwidoczniej czekają na górze, aż widoczność się poprawi.

Docieramy na szczyt, pod krzyż, gdzie wciąż jeszcze trochę prószy. Ustawiamy się wokół krzyża, ale ostrożnie, by nie nadepnąć na nawis, nad urwiskiem, po drugiej stronie szczytu. Ustalamy możliwe scenariusze zjazdu w ograniczonej widoczności, a w międzyczasie przepinamy się, popijamy herbatę i zagryzamy coś na szybko. Na nasze szczęście ten czas wystarcza, by chmura z opadem przeszła. Na powrót robi się widno. Chwilę przed nami jadą autochtoni. Potem ruszamy my, pamiętając, by trzymać odległości i nie dociążać stoku, bo puchu sporo, a pod spodem czuć twardą warstwę. Niemniej zjazd jest piękny. Miejscami śniegu po uda.

Sprawnie zjeżdżamy na wypłaszczenie, a stąd na polany w stronę linii podejścia, która będzie także naszym zjazdem. Zatrzymujemy się, żeby nacieszyć wzrok ładnie wyrysowanymi liniami ostatni raz i ruszamy dalej w dół. Gdzie się da, ścinamy nieco przez las, który miejscami jest naprawdę stromy, aż wreszcie wyjeżdżamy ciut łagodniejsze, ale wciąż ładnie pofałdowane i dziewicze łąki pokryte grubą warstwą świeżego puchu. Sama radość!

Trochę mokrzy, od topiącego się na nogach puchu, ale pełni entuzjazmu, z kolejnego pięknego dnia w górach, wracamy do auta. Na parkingu nie ma już nikogo prócz nas, więc pozwalamy sobie wyciągnąć krzesełka, poleżakować i poopalać się chwilę, sącząc „pandemiczne” piwko w limonką. Wszak kolejne 1400 metrów przewyższenia za nami. Stąd ruszamy w dłuższą drogę do Engelbergu.

Budzi nas piękna, słoneczna pogoda. Szybkie śniadanie i ruszamy z naszego nocnego „Secret spotu” na parking kolejki Fürenalp. Chwila na obserwację linii podejścia, zjazdu i ruszamy na Wissberg. Zakos po zakosie nabieramy wysokości. Dochodzimy pod skały na wysokość ok. 2300 m, gdzie część grupy decyduje się zjechać. Dwójka kolegów próbuje zdobyć szczyt, jednak sytuacja pod nim nie napawa optymizmem, więc przerywają atak i zjeżdżają.

Zjazd spod szczytu, nie dostarcza im pozytywnych wrażeń, za to reszcie zjazd spod skał mija bardzo przyjemnie, na tyle, że niektórzy decydują się na drugie, a nawet trzecie podejście. Druga część tymczasem rusza jeszcze na krótki narciarski spacer panoramiczną trasą.

Widoki stąd zapierają dech w piersi. Siadamy na chwilę pokontemplować je w ciszy i uwiecznić na zdjęciach, a następnie wracamy pod stację kolejki. Tutaj jeszcze mała nagroda, czyli aperolowy toast, chwila na harce w śniegu i wygrzanie w promieniach popołudniowego słońca. Potem w podgrupach wracamy kolejką na dół, bo spore zagrożenie lawinowe unicestwia plan zjazdu spod kolejki, bezpośrednio do doliny. Niemniej wracamy z tarczą i uśmiechami na twarzy, bo to był kolejny piękny dzień w górach oraz z kolejnymi cennymi metrami na liczniku.

Dzień czwarty, to wizyta w „wymarłym” sezonowo Rosenlaui. Kamper dowozi nas niedaleko za szlaban, po czym resztę drogi do początku szlaku, z racji na oblodzenie, pokonujemy na nogach. Początkowy plan zakłada wyjście na Tschingel, ale w trakcie zmieniamy nieco trasę i udajemy się na zbocza Grindelgrat (ok. 2300 m), gdyż oferują znacznie lepsze warunki zjazdowe.

Szlak prowadzi z wioski przez las, a następnie lekko pofałdowanym terenem na grań. Trochę przypomina nam to nasze Tatry Zachodnie. Po drugiej zaś stronie doliny podziwiamy widoki na strzeliste 2 i 3. tysięczniki poprzecinane jęzorami lodowców. Popołudniu dochodzą nas stamtąd złowrogie odgłosy schodzących lawin.

Tymczasem my z grani zjeżdżamy w całkiem fajnym śniegu, ale niżej, gdzie słońce mocno dziś operowało, wpadamy już w szreń łamliwą, która towarzyszy nam prawie do końca zjazdu. W wiosce zatrzymujemy się jeszcze na chwilę, by nacieszyć oczy pięknymi widokami i ruszamy na dół, do kampera. Dzisiaj jeszcze szybkie zakupy i przejazd w ostatnie miejsce postoju, czyli Melchtal.

Ostatni dzień spędzamy na turze na przełęcz Chli Hohmad. Piękna, długa tura w świeżym śniegu, zjazd w puchu po uda z przygodami po drodze. Zaliczyliśmy skalny próg, kilka leśnych przeszkód i tradycyjnie już, przeprawę przez potok. Jednym słowem całkiem dobre zakończenie naszych szwajcarskich działań.

Po powrocie do kampera szybko pakujemy manele, jemy obiad i ruszamy w drogę powrotną. Długie godziny mijają na zmianę na kierowaniu, spaniu i grach. Wracamy opaleni, zadowoleni i z poczuciem dobrze wykorzystanego czasu oraz ulgą, że udało nam się załapać na „wolny” wjazd, ostatnim rzutem na taśmę.

W te kilka dni udało nam się przemierzyć podczas 5 tur, łącznie 79 km i 6200 m przewyższenia, a do tego około 2500 km kamperem i nadal się lubimy to bardzo dużo.

Magda Tracz

Artykuł Szwajcaria, ostatnim rzutem na taśmę pochodzi z serwisu SNW.

Dla mnie i mojego ulubionego austriackiego kolegi skitour, to nie tylko narty czy chodzenie po utartych szlakach. Lubimy także eksplorować nowe, odosobnione miejsca, które nie są w ogóle odwiedzane, bądź bardzo rzadko. Pozwala to na godziny obcowania z naturą w miejscach, gdzie częściej spotyka się kozice niż ludzi Gdy do tego dołożymy jeszcze odrobinę wspinania i graniówki – otrzymujemy perfekcyjną wyrypę !!

Po przestudiowaniu możliwych opcji padło na północne kuluary Fleckistock. Jednakże po sprawdzeniu warunków na miejscu zdecydowaliśmy się na opcję B – trawers Stucklistock. Oba szczyty znajdują się w Szwajcarii w kantonie Uri.

Aby było lżej – oczywiście poszliśmy bez liny, co zaowocowało wycofem jednego z partnerów w połowie trasy… Przyznaję – lina by się jednak przydała

Początkowo bardzo szybko zyskujemy metry, na szczęście jest dość stromo, więc szybko uciekamy przed wysokimi temperaturami. Do przełęczy mamy łącznie ~1700m podejścia.

Po pokonaniu progu naszym oczom ukazuje się cel pierwszej części naszej wycieczki – Stucklistock.

Z przełęczy czekało nas przejście granią (II/III) na szczyt Stucklistock. Na grani kilka czujnych momentów, gdzie niestety jedno lufiaste przejście pokonało wspomnianego wcześniej towarzysza, którego to wysłaliśmy na zjazd z ekipą napotkaną po drodze. My, trzymając się zasady ‘potrzymaj mi piwo’, udaliśmy się w dalszą drogę

Szczyt uraczył nas niesamowitymi widokami. Pozwoliliśmy sobie na chwilę przerwy przed pierwszym dzisiaj zjazdem.

Kilkadziesiąt metrów za szczytem znaleźliśmy w końcu kuluar, który wyglądał na zjeżdżalny (SS-; 4.3 E2/E3 300m, później 35-40st.), zjazd miał nas wyprowadzić na lodowiec Tschingelfirn na wysokości około 2700-2800. Początek zjazdu (pierwsze 50-100m) twardy i zalodzony, w tym miejscu i przy tym nastromieniu spowodował mocniejsze bicie serca ;P Po przewinięciu się przez granicę klifu – puch i odpuszczone firny aż na dno cyrku lodowcowego

Zgodnie z planem – pierwsze linie nasze!

Po zjeździe (w ‘piekarniku’) pozwoliliśmy sobie na jeszcze jedną przerwę.  Zostało ostatnie podejście 200-300m w bardzo urokliwym terenie a następnie nieprzyjemna grań prowadząca do następnej przełęczy. Jak widać, pomimo zmęczenia humory nam dopisują

Została ostatnia część grani… tutaj również trochę żałowaliśmy braku liny, ale przynajmniej jest nauczka na następny raz – niektóre gramy jednak nie powinny zostawać w bagażniku…

Patrząc z grani na przełęcz wyglądało, że będziemy musieli się przekopać przez nawis (w ten sposób też chcieliśmy przetestować zbocze ;P), ale okazało się, że udało się znaleźć fajną wnękę, która umożliwiała bezpośredni zjazd (SS-; 4.3 E1 100m, później 1300m fajnego zjazdu do doliny z krótkimi sekcjami 40-45).

Odpalamy kolegę i w dół na piwko

Artykuł Skitour trawers pochodzi z serwisu SNW.

Podróżowanie w czasach pandemii jest możliwe, pod warunkiem, że jest się mocno elastycznym i gotowym na wszystko. Miała być Rumunia, a była Szwajcaria. Miały być kwatery, a był kamper. A było to tak…

4 stycznia, wczesne popołudnie. Rumunia postanawia zamknąć się na turystów z Polski i wprowadza obowiązek kwarantanny po wjeździe. Wyjazd zaplanowany na 5 stycznia po pracy… .Zaczyna się „nerwówka”. Telefon wibruje niemal cały czas. Dzielimy zadania, każdy sprawdza, gdzie tylko może, jakie są lokalne obostrzenia i gdzie można dostać się bez kwarantanny. Po krótkiej dyskusji decydujemy się na Szwajcarię i rozpoczynamy nerwowe poszukiwania kwater lub kampera.

Kilka godzin później, wieczorem, mamy wstępny kierunek – Szwajcarię. Jest wszystko co trzeba: obeznane przepisy wjazdowe, trasę oraz umówionego kampera. Rzec fuksem, to mało! Cudowne zrządzenie losu, bo po obdzwonieniu chyba wszystkich wypożyczalni, w jednej został cały 1 kamper A zatem bierzemy!

5 stycznia koło 19.00 odbieramy od pana auto oraz krótki instruktaż, zapinamy pasy i jedziemy. Przed nami jeszcze krótki przystanek pod Leroy na wylotówce i w Chrzanowie, gdzie w czasie naszej podróży tam, Ania kończy robić zakupy zaopatrzeniowe dla całej ekipy.

Jest koło 22.00, kiedy cała ekipa w komplecie (Ania Marcinkowska, Agnieszka Mendys, Marcin Spędzia, Piotr Walkowski i ja) odjeżdża z parkingu pod Biedrą w Chrzanowie. Ahoj przygodo!

Przed nami jakieś 1300 km przez Polskę, Niemcy, Austrię i kawałek Szwajcarii. Doszły do nas przecieki z pewnych (klubowych ;)) źródeł, że w Val Bedretto jest warun prima sort i nasi tam już są Kieruje każdy, a kto nie kieruje, próbuje się przespać, choć trochę.

Pierwszy moment za kierownicą jest trochę czujny, auto buja się przy każdym mocniejszym podmuchu, ale po pół godziny już jest znacznie pewniej i lepiej. Granice udaje się pokonać bez zbędnych ceregieli.

6 stycznia około 12.00 lądujemy we Flums celem szybkiej tury na dobry początek i rozruszanie kości po kilkunastu godzinach za kółkiem. Szybko nabieramy wysokości, z małą pomocą kolejki , która jak się okazuje ma zdalną obsługę. Płacimy za przejazd w górnej stacji i ruszamy.

Jest lekki mróz i sypie delikatnie śnieg, chwilę później niebo się przejaśnia, chmury się rozwiewają i wychodzi popołudniowe słońce, co pozwala nacieszyć wzrok pierwszymi alpejskimi widokami. Mroźne powietrze wdziera się do płuc, oczy ciut łzawią od wiatru, ale uśmiech jakoś nie schodzi nam z twarzy. Śniegu sporo, ale jeszcze gdzieniegdzie wystaje kawałek skały lub krzaka.

Docieramy do podstaw ścian Guschy i przepinamy się do zjazdu. Ten jest całkiem miły i puchowy. Dojeżdżamy w okolice kolejki i, po krótkim poszukiwaniu, znajdujemy finalną drogę w dół, która wiedzie zboczami rozległej doliny. Śmigamy na nartach póki się da, resztę schodzimy, krętą, asfaltową drogą. Szybki poturowy ogar i już jesteśmy w drodze do Val Bedretto, a dokładniej All’Aqua.

Gubimy nieco ślad na dziwnym rondzie, które podczas tych kilku dni przyjdzie nam objechać dobrych kilka razy, czasem po kilka okrążeń

Jest wieczór, docieramy do Bedretto i czuć, że jesteśmy dużo wyżej. Mróz dobija do 17 kreski poniżej zera, ale nam jest ciepło. Ogrzewanie jeszcze dzisiaj postanawia działać dobrze, a my staramy się ogarnąć w piątkę na małej przestrzeni. Idzie całkiem sprawnie. Po dłuższej chwili zasiadamy już nawet do wyczekanej, ciepłej kolacji, a do drzwi pukają goście – Karolina i Sławek Bosakowie. Gadu gadu, lampka wina i jakoś robi się dziwnie późno, więc ustalamy plan gry i kładziemy się spać.

7 stycznia, 7.00 rano, wyskakujemy z ciepłych śpiworów i gotujemy się do wyjścia. Po drodze jeszcze pożywne śniadanie i ruszamy. Po sowitych opadach obowiązuje lawinowa trójka, a więc za cel obieramy pobliską przełęcz Gerenpass. Słońce pięknie grzeje, a my drepczemy do schroniska po drodze – Capanna Piansecco. Tutaj spędzamy chwilę na tarasie, uzupełniając płyny oraz robiąc mini sesję foto i ruszamy dalej, najpierw po wypłaszczeniu. Chwilę później wbijamy w stok o większym nachyleniu, więc zakos za zakosem pniemy się w stronę celu. W okolicach przełęczy wchodzimy w strefę cienia i wiatru, więc robi się dość lodowato, a zatem na progu przełęczy przepinamy się i zjeżdżamy. Część ekipy rusza jeszcze kawałek do góry w drugą część doliny, ale zjazd okazuje się nie tak fajny na jaki się zapowiadał. Teraz już wszyscy razem ruszamy w dół. Niestety cały dzień słońca zrobił swoje, więc śnieg już nie jest tak puszysty i lekki, do tego trzeba minąć kilka naturalnych przeszkód po drodze w lesie, ale szczęśliwie docieramy do kampera.

W dolinie wita nas znowu siarczysty mróz, który rośnie z każdą godziną. Miło wejść do nagrzanego auta i zjeść coś ciepłego. Dzisiaj też robimy małe zakupy w pobliskim miasteczku, a potem rozgrywamy jeszcze partyjkę niekończącej się gry karcianej, której zasady, mamy wrażenie, kolega Piotr wymyśla prawie na poczekaniu Niemniej dzięki temu wieczór nabiera rumieńców i wesołej atmosfery.

8 stycznia, dzień 3, feralny Budzi nas chłodek. Szybko orientujemy się, że skończył nam się gaz w butli, w ciągu nocy. Panowie ogarniają zmianę butli, w międzyczasie my odpalamy śniadanie i jemy w kurtkach, bo niestety po zmianie kartusza piec nie odpala mimo kilku usilnych prób. Pakujemy więc czym prędzej manatki i ruszamy na turę licząc, że rozgrzejemy się po drodze i rozgryziemy to po powrocie.

Początek tury nie rozpieszcza, bo idziemy północnymi stokami, w cieniu, a do tego co jakiś czas mocniej powiewa. Powietrze przeszywa chłodem, a słońce majaczy dopiero w okolicy Poncione di Val Piana. Pech, a może bardziej mróz, trochę nam utrudnia, bo 2 osobom z ekipy miejscami nie kleją foki. Na szczęście mamy zestaw naprawczy, a w nim klej w plasterku i wszechmocnego silvertape’a. To skraca postój, który dał się we znaki zimnem.

Ruszamy z kopyta. Pniemy się zakos po zakosie, aż wreszcie wchodzimy w strefę słońca. Jakaż zmiana. Świat od razu wydaje się lepszy Krótki postój w słońcu na popas, łyk ciepłej herbaty i idziemy dalej. Dochodzimy do „przedwierzchołka”, sprawdzamy czas i postanawiamy zacząć zjazdy już tutaj. Piękny i stromy stok daje mnóstwo funu, choć jedziemy dość czujnie. Dojeżdżamy szybko do strefy cienia. Jedynym jej plusem jest to, że śnieg utrzymał tu swoją puszystość. Ta część doliny jest już mocno przejeżdżona, więc też bardziej bezpieczna. Metry gubimy bardzo szybko, ale zjazd daje mnóstwo frajdy. Dopiero ostatni kawałek stawia przed nami większe wyzwania, m.in. mocno nastromiona ścianka, która na skutek rozjeżdżenia zamieniła się w lodowy spad, który pokonujemy nieco czujniej i wolniej. Potem jeszcze chwila lasem i wyjeżdżamy na mostku, w okolicach parkingu. To był mroźny, ale piękny dzień, z mnóstwem dobrych zjazdów.

Dzisiaj jeszcze tylko czeka nas rozkmina nad butlą, wyjątkowo wolny przejazd, w związku z tym, przez tunel, udane podejście do prysznica;) więc dzień jednak kończymy sukcesami, kiedy po wymianie smsów, przegrzebaniu forów kamperowych i wymianie spalonego bezpiecznika, udaje nam się wreszcie odpalić ogrzewanie. Przemieszczamy się też do Realpu i łączymy siły z Jaromirem.

9 stycznia, miły, ciepły i słoneczny poranek. Jedyną trudnością jest parking przy drodze i mała ilość zarośli

Po pożywnym śniadaniu ruszamy na kolejną skiturę, doliną Witenwasseren do schroniska Rotondohütte, a następnie część grupy idzie na pobliską przełęcz, a część na Läckihorn.

Podejście jest dość długie i żmudne, i po pierwszym podejściu kluczy bardzo delikatnie się wznosząc po rozległej dolinie. Za to można nacieszyć oczy przepięknymi widokami na otaczające granie i szczyty. Gdzieniegdzie na stokach widać ślady zjazdowe. Dodatkowym widowiskiem jest piękne i bardzo fotogeniczne halo wokół słońca.

Po dłuuuugiej prostej dolina zakręca i wznosi się wyraźnie. Nieco bardziej strome podejście kończy się przy schronisku. Jest ono oczywiście zamknięte, a posiłki i napoje wydawane są wyłącznie na wynos. Po przerwie ruszamy dalej w stronę przełęczy Läckipass. Dochodzimy do przełęczy, skąd rozpościerają się piękne widoki na otaczające szczyty. Pogoda wciąż dopisuje, warunki idealne – słońce, mróz i puch, puch, puch. Zjeżdżamy dość stromym zboczem, w śniegu po uda, do lodowca Witenwasserengletscher i dalej w dół doliny. Zjazd obfituje w trawersowanie i brodzenie przez dość wartki potok. Na szczęście nikt nie kończy przymusowym morsowaniem i wszyscy suchą stopą, nartą i foką docierają do kampera na zasłużoną porcję makaronu.

Jeszcze tego wieczoru ruszamy naszym wesołym „autobusem” na ostatni postój w Weglosen. Zgodnie ze wskazówkami Jaromira docieramy na parking koło kolejki i tutaj nocujemy. Zanim jednak zapadniemy w błogi sen, rozgrywamy pasjonującą potyczkę planszówkową.

10 stycznia, po szybkim porannym „ogarze” wyruszamy na spotkanie z Jaromirem na początku szlaku, a stąd dość stromym podejściem nieco skracamy sobie drogę. Kolejny odcinek idziemy szlakiem, który nieco przypomina naszą rodzimą „ceprostradę”, a który prowadzi do kilku okolicznych schronisk na wyżynie pod Twaribergiem. Tutaj odłączam się od grupy i zawracam szlakiem podejścia, gdyż obtarte poprzedniego dnia pięty dają mi się mocno we znaki. Tymczasem ekipa rusza dalej w stronę szczytu Twariberg, długim, dość stromym żlebem.

Na zjeździe znów nie brakuje wrażeń, a niektórzy nawet przekonują się, że wiązania skiturowe całkiem skutecznie się wypinają, lądując głową w puchu W tym czasie ja ogarniam ostatni ciepły posiłek, który jest też obiadem pożegnalnym z Jaromirem. Dzielimy się wrażeniami, dziękujemy za kilka dni wspólnych działań i rozstajemy.

Szybkie pakowanie i ruszamy w długą drogę powrotną. Przed Zurychem wpadamy w korek, ale udaje nam się wyrwać z niego i krętymi, górskimi drogami, z pięknym widokiem, docieramy do dalszej części autostrady w stronę granicy. Znów udaje nam się pokonywać kolejne granice bez przeszkód i kontroli. Ostatnią przygodą jest dojazd do stacji po polskiej stronie granicy na oparach ;), a potem to już jakoś strasznie szybko mija. Zostawiamy Anię w Chrzanowie, Majkiego pod Witkiem. Jeszcze tylko urządzamy prysznic kamperowi, robimy porządki, odstawiamy na parking i rozjeżdżamy się do domów. Jak to zwykle bywa, wszystko co dobre szybko się kończy.

W ciągu 5 dni działań udaje się nabić 80 km oraz 5400 m przewyższenia na nartach, a kamperem około 2850 km. Wracamy bogatsi o nowe doświadczenia i z planem na kolejne wspólne działania, może znowu kamperem, który zapewnia tak ważną mobilność i uniezależnia od rezerwacji kwater, w tych dziwnych, pandemicznych czasach. Zobaczymy gdzie nas tym razem poniesie, ale obiecujemy, że podzielimy się wrażeniami.

Artykuł Jak nie dojechaliśmy do Rumunii, czyli kamperem, na tury w czasie pandemii pochodzi z serwisu SNW.

W czasach, gdy globalne ocieplenie daje się we znaki i w połowie grudnia próżno szukać naturalnego śniegu w rodzimych górach a obostrzenia związane z pandemią mocno utrudniają działania poza krajem, trzeba być elastycznym i wyrywać z sezonu co tylko się da.

Zatwierdzony urlop przeznaczony na szkoleniowy wyjazd KW Kraków do Maso Corto trzeba było wykorzystać Na szczęście Jakub Kościelny oznajmił, że może pojechać na przedłużony weekend, a że jesteśmy ludźmi aktywnymi i nie lubimy siedzieć w domach to automatycznie zaczęliśmy snuć plany na drugi tydzień grudnia.

Trzy wyjścia z Kubą z Gondoli na Małe Skrzyczne wystarczyły, by wybrać rejon i opracować wstępny zarys wycieczki. Prognozowane 100-150 cm opadu w weekend w Alpach tylko podsyciły nasz zapał.

Początkowo plan zakładał działania skiturowo-freeride’owe z winterraumu Neue Prager Hütte (2796 m.), lecz wspomniany opad śniegu połączony z wiatrem podniósł stopień zagrożenia lawinowego w grupie Venedigera do 5 – najwyższego. Na piątek 11 grudnia prognozowana była już stabilna 3, a po północnej stronie grani 3-2 z tendencją malejącą. Szybka modyfikacja planu i jedziemy do Salzau, by przez dolinę Obersulzbachtal dojść do winterraumu Kürsinger Hütte (2558 m.) i działać na okolicznych szczytach. Jako że Kuba był w tej dolinie wspinaczkowo w te wakacje (Crazyalpinist – Dwie Granie), wiedzieliśmy, że na parkingu trzeba sprawdzić zagrożenie lawinowe i prognozy, bo dalej zasięgu nie uświadczymy.

Lawinowa 2 i przynajmniej półtora dnia pogody – ruszamy z optymizmem! Byliśmy pierwsi i jedyni w dolinie. Od samochodu zaczęliśmy iść na fokach, ale początek był zaskakująco skromny jeśli chodzi o ilość śniegu. Na szczęście z każdym kolejnym kilometrem długiej i niestety dość płaskiej doliny Obersulzbachtal puchowa pierzyna rosła w oczach. Piękna alpejska sceneria, las, mróz, słońce górujące nad doliną i prywatnymi drewnianymi chatami, na których dachach widać było grubość opadu oraz tropy zwierząt – jedyne ślady życia w dolinie. Klimat jak ze skiturowej bajki!

Wspinamy się mozolnie podziwiając fantastyczne warunki, a ze stromych stoków ograniczających dolinę lecą różnej wielkości pyłówki. W okolicach schroniska Postalm (1700 m.) doganiają nas leśniczy na skuterach śnieżnych (jedyne osoby, które spotykamy przez weekend) i gdy dowiadują się o naszym planie oznajmiają, że winterraum przy Kürsinger Hütte jest zamknięty. Kiwamy głową i idziemy dalej nie wierząc do końca w to co usłyszeliśmy. Niedługo później docieramy do schroniska Obersulzbach Hütte (1739 m.), przy którym leśniczy ścinają choinki na święta i tym razem już podniesionym głosem informują, żebyśmy nie szli wyżej, bo jest pozamykane przez pandemię koronawirusa. Jednocześnie mówią, że możemy ewentualnie zanocować w tutejszym winterraumie. Cóż, jeśli byłaby to prawda to czekałby nas wyżej nocleg awaryjny, a tutaj mamy pewny dach nad głową i piec opalany drewnem. Rozsądek bierze górę. Zostajemy…

Jest dopiero po 13:00, więc zostawiamy plecaki i idziemy na lekko na krótki rekonesans dalszej części doliny. Wzmagający się, przenikliwy wiatr i płaski teren jednak nie zachęcają do zbyt dalekiej eksploracji, więc szybko uciekamy rozpalać w piecu

Winterraum pomimo niewielkich rozmiarów ma wszystko, co potrzebne do wygodnego spędzenia nocy – do czego już zdążyliśmy się przyzwyczaić w Alpach Austriackich. Piec, drewno, rozpałka, garnki, kubki, talerze, materace, koce, sznurki do suszenia rzeczy… Nie było “crocsów”, dlatego na Google Maps będą tylko 4 gwiazdki :-)) Rozgaszczamy się, odśnieżamy przedsionek, uzupełniamy paliwo, robimy przepak i postanawiamy iść nazajutrz w stronę Grossvenedigera i dojść tak daleko na ile pogoda pozwoli. Po świetnie przespanej nocy i obfitym śniadaniu (kaszotto!) ruszamy o 7:30 po wczorajszych śladach. Pogoda dobra, trochę wysokich chmur oraz brak wiatru. Idąc płaską częścią doliny, mijamy wyciąg do Kürsinger Hütte, wspinamy się na próg jeziora polodowcowego i dalej po jeziorze zmierzamy w stronę lodowca. Śnieg na tym odcinku, był mocno sprasowany i wywiany, a my już wiedzieliśmy, że zjeżdżając to miejsce będziemy pokonywać “na Justynę Kowalczyk”.

Wchodzimy na lodowiec Obersulzbachkees, by powoli piąć się w górę zostawiając jedynie dwa ślady nart na gładkiej niczym tafla wody powierzchni śniegu. Po lewej stronie pokazuje nam się kawałek schroniska Kürsinger Hütte. Grossvenediger dumnie prezentuje swoją sylwetkę w oddali, a chmury i słońce nad nim tworzą ciekawe efekty. Z letnich obserwacji Kuby na drodze przez lodowiec nie ma szerokich szczelin. Mając dobrą widoczność i znając orientacyjny przebieg trasy postanawiamy nie związywać się liną.

Czas mija, wysokość rośnie i czuć już jej wpływ na naszą wydolność. Niebo w między czasie zrobiło się czyste. Raz do przodu wychodzi Kuba raz ja. Widoki na otaczające nas trzytysięczniki stają się coraz ciekawsze, ale widzimy niestety, że do Grossvenedigera przykleiła się chmura. W oddali zauważamy, że niebo znów zaczyna robić się szare, a przed nami w końcu ukazuje się przełęcz Venedigerscharte (3407 m.). Wygląda bardzo zachęcająco. Gdy jesteśmy w połowie drogi na wspomnianą przełęcz, doganiają nas prognozowane w drugiej części dnia zmiany pogodowe. Przez chwilę głośno zastanawiam się czy warto wchodzić do góry i zjeżdżać w gorszej widoczności, czy może lepiej zjechać z przełęczy w słońcu. Po krótkiej rozmowie z Kubą postanawiamy jednak wejść ostatnie 250 metrów na fokach pod sam szczyt i dokonać pełnego zjazdu.

Jeszcze przed szczytem ubraliśmy się do zjazdu. Na górze pstrykamy szybkie fotki, przepinamy się i zjeżdżamy po wywianym zboczu, uciekając od przeszywającego zimnego wiatru i temperatury odczuwalnej w okolicach przynajmniej minus kilkunastu stopni. Od przełęczy zjazd w puchu dostarcza nam wiele radości. Widoczność jest ograniczona, pada śnieg, trzymamy się więc własnych śladów i kręcimy z uśmiechem na ustach. Szybko dojeżdżamy do okolic jeziora, gdzie śnieg zmienia swoją strukturę, a teren się wypłaszcza. Przedzieramy się do progu, optymalizujemy linie zjazdu pod kątem najmniejszego użycia kijów i po chwili znajdujemy się już “w domu”. Około 16 km +/- 1900 m pokonaliśmy w niecałe 9 godzin w tym 1.5 godziny zjazdu.

Resztę dnia spędzamy przy piecu relaksując się i zjadając zapasy przeznaczone na niedzielę Wiemy, że jutro z tej wysokości nie będzie nam dane nic zdziałać, więc pozostanie nam tylko zjazd do auta po śniadaniu. Jak się rano okazało pogoda i tak nie pozwoliłaby na działalność wysoko
w górach. Cały czas prószył śnieg, a pułap chmur był gdzieś na wysokości 2000 m.

Zjazd z początku ciężko nazwać zjazdem. Suniemy po płaskim raz z kija, raz “na Justynę”, by za chwilę zjechać z niewielkiej pochyłości kilkadziesiąt metrów. Aż docieramy do serpentyn na stokówce gdzie grawitacja przybija z nami żółwia i jedziemy jak należy prawie pod sam samochód. Pakujemy się i późnym wieczorem jesteśmy już we własnych domach. Jacek Gaczkowski i Jakub Kościelny

Mapa i profil trasy:

Artykuł Puchowy Grossvenediger pochodzi z serwisu SNW.

Do doliny Maltatal trafiłem trochę z przypadku. Pierwotny noworoczny plan zakładał pięcio-dniową wyrypę w Rumunii, ale tamtejsze bardzo słabe warunki śniegowe zmusiły mnie do poszukania miejscówki bardziej pewnej pod względem warunków narciarskich. Szybki przegląd map i kamerek i … wybór padł na grupę Ankogel w Wysokich Taurach. Nieodległa dolina Maltatal (ok 700 km z Katowic), oferuje liczne tury na kilka trzy-tysięczników, położonych po obu stronach doliny, co było kompatybilne z moim planem spania w dolinie i dwóch wycieczek zupełnie „na lekko”. Szybko, komfortowo i w miarę wysoko.

Bardzo szybko znajduję chętnych na weekendowy wypad – do zespołu dołączają Maciek Rabsztyn i Jacek Gaczkowski. Po kilkudniowym analizowaniu prognoz, 22 stycznia, około godziny szesnastej ruszamy z Katowic, by przed północą zameldować się u zaspanej gospodyni typowej austriackiej agroturystyki. Zamawiamy śniadanie na godzinę siódmą i postanawiamy za pierwszy cel obrać Hochalmspitze (3360 mnpm), najwyższy szczyty grupy Ankogel.

Dzień pierwszy – Hochalmspitze

Poranek zaczyna się za dziesięć siódma – godzina może nie najmłodsza, ale według wstępnych założeń, pozwalająca nam wejść na szczyt i zjechać do doliny jeszcze za dnia. Finalnie meldujemy się na starcie tury ok godziny dziewiątej. Pierwsze kilometry to łagodna stokówka, wijąca się wśród drzew. Droga wygląda początkowo naprawdę kiepsko. Śniegu jest mało, więcej natomiast igliwia i lodu, no i kamienie. Wspinając się myślimy o czekającym nas niezbyt sympatycznym zjeździe.

Po kilkudziesięciu minutach, ponad granicą lasu ukazuje nam się widok na szczyty Wysokich Taurów. Choć okoliczne wierzchołki w większości nie przekraczają 3000 mnpm to wydają się nam one jakieś odległe i majestatyczne. Im wyżej tym śniegu zdecydowanie więcej, choć jego jakość pozostawia wiele do życzenia – jest stary, twardy. Wydaje się, że nie ma szans na przyjemny i satysfakcjonujący zjazd. Mimo, że podchodzimy, korzystając ze ściągniętego z sieci tracka to droga pod górę dłuży się nam niemiłosiernie. Wydaje się, że każda kolejna godzina jest dłuższa od poprzedniej przynajmniej o połowę. W końcu dochodzimy do momentu, gdzie stok robi się na tyle twardy, że Maciek z Jackiem postanawiają założyć harszle.

Ja z pewną dozą rozpaczy stwierdzam, że niestety moje „pomoce skialpinisty” pozostały w domu. Dodatkowo, z powodu dość gęstej mgły wpycham się w odcinek, który wydaje się być skrótem. Szybko przekonuję się, że skróty wcale nie są łatwiejsze. Muszę założyć raki i powoli, acz niezbyt świadomie, pakuje się w trudności, których wcale miało tu nie być. Wspinaczka w jedynkowo-dwójkowym terenie nie jest mi obca, ale zupełnie jej się tu nie spodziewałem. 

Po dłuższej chwili, spotykam Maćka i Jacka, którzy wybrali bardziej logiczny wariant podejścia i już razem, wchodzimy na wierzchołek Hochalmspitze.  Szczyt jest rozległy i wygodny, wiec nie odmawiając sobie wzajemnych fotek, rozkoszujemy się wspaniałymi panoramami.

Po krótkim biwaku zaczynamy długi i w sumie dość łagodny zjazd do parkingu. Zjazd odbywa się drogą podejścia i – jak już wspomniałem – jego końcówka prowadzi po starym lodzie i igliwiu, które jednak z racji zapadającego zmierzchu zupełnie nam nie przeszkadzają. Po zrobieniu 28 km trasy i pokonaniu ponad 2200 m przewyższenia, jesteśmy przy aucie. 

Dzień drugi – Reitereck

W drugim dniu postanawiamy zwiedzić przeciwległe stoki doliny. Podjeżdżamy autem pod schronisko Almgasthof Leonhardhuette , znajdujące się ok 800 m nad dnem doliny i stąd zaczynamy turę.

Pogoda jest zdecydowanie lepsza niż dzień wcześniej, więc żwawo ruszamy pod górę, obierając za cel niewysoki, ale równie piękny jak poprzedniego dnia szczyt – Reitereck (2788 mnpm). Na podobny pomysł wpadają wręcz tłumy lokalesów, których spotykamy na podejściu wijącym się starym jesiennym śniegiem pośród łąk i pól. Na szczęście okazuje się, że za cel obierają jednak bliższe niż nasz szczyty, zatem po kilkudziesięciu minutach, znów jesteśmy prawie sami w dolinie. 

W przeciwieństwie do dnia poprzedniego, Reitereck jest widoczny przez większość drogi. Jest ciepło i sielsko, słońce pobudza dobre humory, chociaż z drugiej strony studzi je trochę widok sporych braków w pokrywie śnieżnej.  Podejście na szczyt na nartach wymaga kluczenia i szukania optymalnej linii pomiędzy licznymi kamieniami.

Jak to nierzadko w górach bywa, kilka chwil później z pięknego poranka pozostaje tylko wspomnienie. Na szczycie otulają nas chmury i zaczyna padać śnieg.

Kilka fotek i zaczynamy zjazd do parkingu. Momentami jedziemy zupełnie po omacku w mgle tak gęstej, że trudno jest nam odnaleźć drogę podejścia, którą robiliśmy przecież kilka chwil wcześniej w pięknym słońcu. Po 14 km i 1240 m przewyższenia i ponad 4 godzinach od startu jesteśmy z powrotem na parkingu.

W drogę powrotną do domu ruszamy zadowoleni, że w czasie tak kiepskiej i ciepłej zimy udało nam się zrealizować dwie długie tury i relatywnie ambitne zjazdy. Postanawiamy, że do doliny Maltatal z pewnością jeszcze wrócimy, bo potencjał na przyjemne i ciekawe wycieczki jest tu znaczny. 

Mapy i profile

Artykuł Weekendowy strzał pochodzi z serwisu SNW.

Jeszcze w listopadzie – nie mogąc doczekać się na pierwszy śnieg – skrzyknęliśmy się z chłopakami i popędziliśmy do austriackiego Zillertal, poturować niezależnie od warunków. Trzy dni działania tylko podkręciły nasze narciarskie apetyty. Już w drodze powrotnej snuliśmy plany na kolejny wyjazd. Tym razem miało być znacznie bardziej ambitnie – Alpy Otztalskie.

Wcześniej byłem w nich kilkakrotnie, zawsze z “buta”. Tym razem uzbrojony w narty oraz prowiant na kilka dni, ruszyłem wraz z Jackiem Gaczkowskim na podbój tego jakże pięknego zakątka Alp. Pierwszego dnia, świadomi zmęczenia podróżą, zaplanowaliśmy dość krótki dystans do przebycia. Wyruszyliśmy z miejscowości Mandarfen, aby po kilku godzinach dotrzeć do schronu Taschachhause. Mimo niewielkiego dystansu i przewyższenia, byłem po prostu wykończony. Przeziębienie, które dopadło mnie podczas podróży, znacząco osłabiło organizm. Muszę przyznać, że myślałem wtedy o wycofaniu się z wyprawy, ale na szczęście jednak oddaliłem te myśli.

A w schronie rzecz niebywała – w zimie na wysokości 2400 mnpm ktoś zostawił kilka skrzynek piwa. Nie mam pojęcia dlaczego nie zamarzło. Skorzystaliśmy jednak z okazji, podbudowaliśmy morale i już kolejnego ranka walczyliśmy dalej, tym razem z przełęczą Wannet Joch. Znaczna część podejścia była przyjemna i komfortowa, nie licząc ostatnich metrów, gdzie na przeszkodzie stanął nam potężny nawis śnieżny. Ostatecznie pokonaliśmy przeszkodę, tracąc jednak wiele sił i energii.

Jak się okazało był to dopiero początek przygód. Najpierw zaskoczył nas zjazd lodowcem. Mała ilość śniegu oraz wystające kamienie okazały się sporym utrudnieniem, nie było mowy o szalonym szusowaniu, gdzie dusza zapragnie. Następnie do pokonania mieliśmy dość trudny, stromy i wąski kuluar. Twardy śnieg, skały i dziury nie ułatwiały zjazdu. Będąc na dole poczuliśmy zdecydowaną ulgę.
Na koniec dnia zostało nam już tylko podejście kilkaset metrów do upragnionego schronu. Gęsta mgła oraz rozpoczynająca się śnieżyca postanowiła „umilić” nam wędrówkę przez kolejny lodowiec. Koniec końców dotarliśmy do schronienia, lecz szczerze przyznam, że dawno nie byłem tak wyczerpany. Trzaskający ogień w piecyku, przyjemne ciepło odmarzających dłoni i pyszna herbata, zagryzana kabanosem … chyba o niczym więcej nie mogliśmy marzyć tego wieczora. Tym bardziej, że trzeci dzień miał być najmroźniejszy.

A ten zaczął się spektakularnie. Przekraczając ogromne pola śnieżne, zachwycaliśmy się otaczającymi nas widokami. Górska kraina, w jakiej znaleźliśmy się zupełnie sami, zrobiła na nas spore wrażenie. Gdziekolwiek wzrokiem sięgnąć – szczyty. Ogrom Alp jest niesamowity.
I tak dotarliśmy do przełęczy, pod którą postanowiliśmy zostawić ciężkie plecaki, by na lekko zdobyć któryś z dostępnych nieopodal szczytów. Mimo huraganowego wiatru dopięliśmy swego, weszliśmy i zjechaliśmy z wierzchołka Hintereisspitze. Kolejnym celem był Fluchtkogel. Ta góra też nie chciała poddać się łatwo, ale byliśmy już „w gazie”. Wejście oraz zjazd z niej będę pamiętać długo, znakomita freeridowa jazda, czyste szaleństwo!

Zjazd do Vernagthutte miał być miłym i przyjemnym akcentem kończącym dzień. Co prawda pogubiliśmy drogę – kombinując jakby tu było szybciej i lepiej – ale w końcu, po kliku przepinkach, dotarliśmy do schronu. Poziom zmęczenia sięgał zenitu! W Vernagthutte spotkaliśmy pierwszego – od początku wyprawy – człowieka, a schron okazał się całkiem przyjemnym miejscem do odpoczynku. Jedyne na co mogliśmy narzekać to brak kapci i Internetu

Finał wyprawy nie zawiódł i okazał się nie mniej emocjonującym dniem niż pozostałe. Mroźny poranek wprowadził nas pod wysoką przełęcz Brochkogel Joch, która „zaserwowała” syty nawis śnieżny. Próbując “otworzyć” przełęcz wybraliśmy nieco ambitniejszą drogę i postanowiliśmy przewspinać ją w skale. Adrenalina mocno podskoczyła, bo zapomniałem jak to jest wisieć na jednej dziabie z 15 kg plecakiem i przytroczonymi nartami. Będąc juz na przełęczy poprosiłem Jacka o linę, by założyć mu asekurację.

Dalej już nic nie mogło nas zatrzymać – szliśmy po Wildspitze, drugi najwyższy szczyt Austrii – wspaniałą górę. Przekroczyliśmy kolejny lodowiec (który to już?!) i doszliśmy na plateau podszczytowe, akurat w momencie, gdy inne zespoły zeszły już ze szczytu. Po przejściu kilkuset metrów „z buta” szczyt był nasz. Znakomite ukoronowanie tury. A na piku wspaniała pogoda, widok po horyzont, olśniewający widok. Zdjęcia, „zbicie piątek”, wspaniała chwila.

Dotarcie do tego miejsca zajęło nam niemal cztery pełne dni. Natomiast zjazd do miasteczka, z którego startowaliśmy – około 2,5 godziny! I jak tu nie kochać nart?! Podczas zjazdu mogliśmy z bliska podziwiać wielkie szczeliny lodowcowe oraz przyjrzeć się potężnym serakom, wiszącym na lodowych ścianach. Lodowiec kończył się sporym progiem i wąskim stromym kuluarem, który przejazd okazał się nowym ciekawym doświadczeniem. Na koniec minęliśmy lokalnego przewodnika skiturowego wraz z wycieczką. Serdecznie wymieniliśmy pozdrowienia i zebraliśmy gratulacje za wytrwałość, oraz ambitną trasę. Po zjeździe jeszcze jedno „zbicie piątek” i ulga, że udało się wykonać plan bez komplikacji.

W tym miejscu ode mnie podziękowania dla Jacka Gaczkowskiego, który okazał się świetnym towarzyszem, na którym mogłem polegać przez cały czas. A podczas słabszych momentów, świetnie rozluźniał atmosferę ciętym żartem czy ripostą. Dzięki Jacek!

Podsumowanie i kilka przydatnych informacji:

• Pokonaliśmy około 70 km i 4300 m przewyższenia;
• Startowaliśmy i kończyliśmy w miejscowości Mandarfen (1376 mnpm);
• Trasa przejścia:
  1. Dzień: Mandarfen → schron Taschachhause (2434mnpm);
  2. Dzień: Taschachhause → przełęcz Wannet Joch (3110 mnpm) → schron Rauhekopfhutte (2731 mnpm);
  3. Dzień: Rauhekopfhutte → przełęcz Kesselwand Joch (3272 mnpm) → Hintereisspitze (3450 mnpm) → Gustarjoch (3300 mnpm) → Fluchtkogel (3500 mnpm) → Vernagthutte (2755 mnpm);
  4. Dzień: Vernagthutte → przełęcz Brochkogel Joch (3423 mnpmm) → Wildspitze (3774 mnpm) → Mandarfen;
• Schrony wyposażone były w materace, oraz piecyki na drewno.
• Zjechaliśmy z: przełęczy Wannet Joch, Hintereisspitze, Fluchtkogel, Wildspitze (plateau podszczytowe);
• Pokonaliśmy następujące lodowce: Sexegertenferner, Wannetferner, Gepatschfarner, Kesselwandferner, Guslarferner. Przez większość lodowców można było dość pewnie i bezpiecznie przejść bez wiązania się liną;
• Przełęcz Wannet Joch według nas jest dość trudna do pokonania, natomiast Brochkogel Joch była bardzo trudna, i przy niekorzystnych warunkach może być nie do przejścia;
• Zjazd z samego wierzchołka Wildspitze może być niemożliwy, natomiast można pokusić się o zjechanie z przełęczy (podczas naszej wyprawy była zalodzona, więc zrezygnowaliśmy z tego pomysłu).

Okolica oferuje ogromne możliwości skiturowe i skialpinistyczne. Od łatwych turowych wycieczek, po ambitne strome i długie zjazdy. Duża ilość schronów zwiększa dostępność tego rejonu. Gorąco polecamy Alpy Otztalskie.

Więcej zdjęć z wyprawy Kuby i Jacka znajdziesz na blogu autora

Artykuł Tour de Wildspitze pochodzi z serwisu SNW.

• Termin: przełom marca i kwietnia 2019 
• Sumaryczny czas akcji –  59 godzin 20 min – średnio 10 godzin dziennie
• Suma podejść:  9200 m
• Długość trawersu:  95 km

Artykuł Trawers Tatr pochodzi z serwisu SNW.